۱ - به اورژانس تلفن كنيد.

اولين كاري كه بايد انجام دهيد تلفن كردن به سرويس اورژانس است. در برخي مناطق دنيا آمبولانس در عرض 7 تا 8 دقيقه به محل حادثه مي رسد. هنگامي كه به سرويس اورژانس تلفن مي‌كنيد.مسئول اورژانس ممكن است در مورد نوع حادثه، نوع كمك در دسترس و بالاخره محلتان از شما سؤال  كند. سعي كنيد آرامش خود را حفظ كنيد و به بهترين وجه به سؤالات پاسخ دهيد.

 توجه داشته باشيد كه جريان خوني كه در جريان احياي قلب و ريه در عروق ايجاد مي‌شود براي حفظ بافت مغز مهم است و چند دقيقه تأخير مي‌تواند باعث مرگ شود. بنابراين در صورت امكان بهتر است يك نفر عمليات احيا را آغاز كند و فرد ديگري به اورژانس تلفن كند. در اين مرحله اگر بتوانيد به يك دستگاه شوك دهنده (دفيبريلاتور) دسترسي پيدا كنيد بايد احيا را با آن انجام دهيد.

۲ - باز كردن راه هوايي و بررسي تنفس بيمار.

هدف از باز كردن راه هوايي اين است كه امكان تنفس براي فرد فراهم شود. در گذشته توصيه مي شد با قلاب كردن انگشتان به دور فك و كشيدن آن به جلو راه هوايي باز شود (مانور جلو بردن فك Jaw thrust).

اما انجام اين مانور مشكل است و امروزه تصور مي شود كه نسبت به ساير روش ها از لحاظ آسيب به گردن بي‌خطرتر نيست. بنابراين در حال انجام مانور استاندارد “كج كردن سر- بلند كردن چانه” توصيه مي شود براي انجام اين كار روي پيشاني به سمت پايين فشار بياوريد و چانه را بالا بكشيد. سپس بايد ببينيد آيا بيمار خودش نفس مي كشد يا نه.

پس از ايست قلبي، اغلب افراد حالتي از  فروبردن هوا را نشان مي‌دهند كه نبايد آن را با نفس كشيدن طبيعي اشتباه كرد. اگر بيمار به شما پاسخ نمي‌دهد و دارد هوا را فرو مي‌برد، نشانه آن است كه ايست قلبي پيدا كرده است.

۳ - دو تنفس مصنوعي هر كدام به مدت يك ثانيه انجام دهيد به طوري كه قفسه سينه بالا رود.

براي انجام تنفس مصنوعي بيني بيمار را با دست ببنديد و دهانتان روي دهان او بگذاريد و هوا را درون ريه او بدميد تا حدي كه قفسه سينه بالا رود. قبلاً توصيه مي‌شد كه ضمن انجام تنفس مصنوعي هوا با شدت به درون ريه ها دميده شده. اما از آنجايي كه اين كار ممكن است تأثير فشار بر روي قفسه سينه را كاهش دهد و ضمنا جريان خون در ريه ها در ايست قلبي چندان زياد نيست، به دميدن هوا با شدت زياد نيازي نيست و دميدن هوا در حدي كه باعث بلندشدن قفسه سينه شود كافي است.

تنفس مصنوعي به خصوص براي كودكان يا افرادي كه چند دقيقه اي است دچار ايست قلبي شده اند و ميزان اكسيژن در خونشان كاهش يافته است اهميت دارد.

اما در چند دقيقه اول ايست قلبي فشار بر روي قفسه سينه يا ماساژ قلبي اهميت بسيار بيشتري دارد. بنابراين انجام تنفس مصنوعي نبايد باعث به تأخير انداختن ماساژ قلبي شود.

۴ - فشار بر روي قفسه سينه (ماساژ قلبي) را آغاز كنيد.
قبلاً توصيه مي‌شد كه براي بزرگسالان به ازاي هر 15 ماساژ قلبي 2 تنفس مصنوعي و براي كودكان و نوزادان به ازاي هر 5 ماساژ قلبي 2 تنفس مصنوعي انجام شود. در حال حاضر به جز در مورد نوزادان توصيه مي شود كه 30 ماساژ قلبي براي هر دو تنفس مصنوعي انجام شود.

فشار بر روي قفسه سينه بايد سريع و قوي باشد و با سرعت 100 فشار در دقيقه انجام شود. با اين حال بايد زمان كافي براي برگشت قفسه سينه به بالا داده شود، به طوري كه فشارهاي متوالي خون را به درون دستگاه گردش خون براند. براي انجام ماساژ قلبي پاشنه يك دست را بايد در مركز قفسه سينه پايين سر سينه ها قرار داد و دست دوم را بايد روي اولي گذاشت به طوري كه بتوان با حداكثر قدرت به پايين فشار آورد. با هر فشار قفسه سينه بايد به اندازه 5/3 تا 5 سانتي متر پايين برود.

۵ - در صورت دسترسي به دستگاه شوك دهنده به بيمار شوك بدهيد.

البته نبايد عمليات احيا را براي به دست آوردن دستگاه شوك دهنده به تأخير انداخت اما اگر اين دستگاه در دسترس باشد بهتر است با سرعت از آن استفاده كنيد و به بيمار شوك بدهيد. در حال حاضر اين دستگاه ها طوري طراحي شده اند كه اگر شوك بتواند به بيمار كمك كند، يك شوك براي او كافي باشد. البته ممكن است چند دقيقه اي پس از شوك دادن طول بكشد تا ضربان قلب قابل شناسايي شود. بنابراين در صورت دسترسي به دستگاه شوك دهنده (دفيبريلاتور) احياي قلبي- ريوي را مي توانيد بعد از دادن يك شوك واحد شروع كنيد. پس با انجام دو دقيقه عمليات احيا مي توانيد ريتم قلب بيمار را بررسي كنيد و در صورت لزوم دوباره به او شوك دهيد