|
چرا اینگونه؟
خبر ذیل را در سایت پزشکان بدون مرز دیدم:
آيين نامه پذيرش اتباع غير ايرانی در رشته های تخصصی و فوق تخصصی دندانپزشکی در دانشگاه های ایران ( به منظور زمينه سازي و تربيت نيروي انساني دانش مدار و مهارت يافته ، نظام آموزش عالي كشور موظف است اقداماتي را به انجام رساند در اين راستا قوانين و مقررات و ساختارهاي ويژه اي براي دانشگاههاي كشور با هدف گسترش ارتباطات علمي ، بين المللي و فرهنگي در نظر گرفته شده است گسترش اين روابط با كشورهاي ديگر و جذب دانشجويان خارجي با بهره گيري از امكانات تحصيلي كشور و با مد نظر قرار دادن جهان بيني اسلامي براي جوانان مستعد ساير كشورها خصوصا كشورهاي اسلامي امكان شناساندن بهتر انقلاب اسلامي را فراهم مي سازد براي تحقق اهداف مورد نظر به جهت تداوم وتكميل پذيرش دانشجويان خارجي به استناد مصوبه مورخ ۱۰/۲/۱۳۷۱ شوراي عالي تبليغات خارجي ، دولت همه ساله تعدادي از اتباع خارجي را كه علاقمند به تحصيل در دوره هاي تخصصي، دوره هاي تكميلي تخصصي (فلوشيپ ) يا دكتراي تخصصي(Ph.D) گروه پزشكي در جمهوري اسلامي ايران باشند بر اساس اين آئين نامه پذيرش مي نمايد ) نا خود آگاه به یاد ضرب المثل "چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است " افتادم براستی در حالیکه پذیرش دردوره های تخصصی و فوق تخصصی دندانپزشکی در داخل کشور بسیار کم و محدود می باشد تخصیص در صدی از آن به دانشجویان خارجی و آن هم با این شرط وتعهد که بعد از اتمام دوره تخصصی حتما باید به کشور خود بر گردند چه توجیهی دارد ؟ چرا باید امکانات و سرمایه کشور در حالیکه جوانان ومردم کشور خود به آن نیازمند ترند تقدیم دیگران شود ؟ آیا بنظر شما این کار شرعا وقانونا جایز است؟ اصل خبر وآیین نامه آنرا در این آدرس مشاهده فرمایید: http://www.pezeshk.us/?p=16634
|+| نوشته شده توسط دکتر رضا مدهنی در هشتم خرداد 1388 و ساعت 18:57 |
|

