هدف مهندسان دانشگاه هانور استفاده از جريان آب در پزشكى است. در مورد فوايد اين روش بيسكوت مى‌گويد : ” مزيتش اين است كه مثلاً ما در جراحى زانو طورى استخوان را برش مى‌دهيم كه فرم منحنى پيدا كند و نه اينكه مثل برش با اره صاف بريده شود. در نهايت پروسه درمان و پيوند قطعه مصنوعى هم بهتر پيش مى‌رود.“

در حالى كه گرماى ناشى از اره كشيدن استخوان را گاه تا صدوپنجاه درجه سانتى‌گراد داغ مى‌كند و سلولهاى استخوانى را از بين مى‌برد، جريان آب سرد است، سلولها آسيب نمى‌بينند و پس از پيوند قطعه مصنوعى درون استخوان‌ سلولهاى محل پيوند بهتر رشد مى‌كنند و قطعه خوب جوش مى‌خورد. اما هنگام برش استخوان نمى‌توان از ذرات شن استفاده كرد. كريك بورمن يكى ديگر از مهندسان تيم مى‌گويد:” اگر از شن استفاده كنيم بخشى از اين ذرات شنى درون بدن مى‌مانند كه باعث التهاب مى‌شود و چرك مى‌كند.“

اين گروه تصميم دارد به جاى ذرات شن از دانه‌هاى ريزى از جنس منيزيوم استفاده كند. بورمن اضافه مى‌كند:” اين ذرات جذب بدن مى‌شوند يا اصلأ جذب خود استخوان مى‌شوند و يا اينكه دفع مى‌شود و پس از مدتى اثرى از آنها باقى نمى‌ماند.“

نكته اينجاست كه بايد تمامى جوانب جراحى با جريان آب خوب سنجيده شوند. مثل احتمال لخته شدن خون يا متورم شدن بافت اطراف استخوان. مشكل بعدى قطع يكباره جريان آب پس از برش استخوان است، زيرا اطراف استخوانها بافت‌هاى نرمترى هستند كه نبايد آسيب ببينند. گروه مهندسى در فكر طراحى مكنده‌اى است كه زير استخوان قرار مى‌گيرد و پس از پايان جراحى آب را جذب مى‌كند. در مدت سه سال آينده اولين نمونه كامل اين طرح كه قابل استفاده در پزشكى خوهد بود وارد بازار مى‌شود. آيا اين روش جاى اره‌هاى استخوانى را خواهد گرفت؟

بيسكوت:” فكر نمى‌كنم براى هميشه و به طور كامل جانشين شود به دليل اينكه بخش‌هاى از بدن قابل دسترسى نيستند مثل جراحى جمجمه يا ستون فقرات. استفاده از جريان آب با ضريب خطر بالايى همراه است در اين موارد نمى‌توان ريسك كرد.“